Internationale echtscheiding verdeelt Europa
De soepele echtscheidingsprocedure in Zweden dreigt tot een zwaarwichtig politiek vraagstuk in de Europese Unie te leiden. Een aantal lidstaten neemt het niet dat Zweden afspraken over grensoverschrijdende echtscheidingsprocedures blokkeert.
De Europese ministers van Justitie beraden zich nogmaals over grensoverschrijdende echtscheidingen. Bedoeling is gemeenschappelijke regels vast te leggen die bepalen waar nationaal recht van toepassing moet zijn. Twee jaar lang botste elk voorstel echter op een veto van de Zweden, die vrezen dat hun rechtbanken in sommige gevallen het meer conservatieve familierecht van andere lidstaten moeten toepassen.
Veel verschillen
Het Zweedse veto ergert vele ministers, die meer rechtszekerheid willen. Volgens schattingen heeft één op de vijf echtscheidingen in Europa een internationaal aspect. Dat zorgt voor slopende en ingewikkelde procedures met een onvoorspelbare afloop, want het familierecht verschilt sterk van lidstaat tot lidstaat. In sommige landen kan een huwelijk na een half jaar ontbonden worden met wederzijdse instemming, maar in Ierland beslaat die periode vier jaar en in het Maltese recht is zelfs helemaal geen sprake van echtscheidingen.
Artikel 43
Daarom broeden Frankrijk, Spanje, Italië, Oostenrijk, Luxemburg, Hongarije, Griekenland, Roemenië en Slovenië op een oplossing. De landen zouden voor het eerst in de geschiedenis artikel 43 van het verdrag van de Europese Unie activeren. Dat artikel biedt acht lidstaten de mogelijkheid om de Europese Commissie te verzoeken om een versterkte samenwerking te lanceren. De Commissie kan dat verzoek aanvaarden of weigeren. Indien ze instemt, moet het nieuwe voorstel niet langer unaniem worden goedgekeurd, maar volstaat een gekwalificeerde meerderheid van lidstaten.
Twee snelheden
Niet alleen is het familierecht delicate materie, maar ook politiek ligt de zaak zeer gevoelig. Volgens sommigen wordt een doos van Pandora geopend. De versterkte samenwerkingsprocedure creëert immers het beeld van een tweespalt tussen lidstaten die meer integratie nastreven en lidstaten die hun nationale soevereiniteit hoog in het vaandel dragen.
Bron: De Morgen