Ook ik ben 1 van de vele die op het punt staat een keuze te maken. Scheiden of niet!
Mijn man ontmoette ik 12 jaar geleden. We zijn altijd erg verschillend geweest, maar ik dacht altijd we vullen elkaar wel aan, of dat komt vast goed!
In het begin van de relatie was ik erg jaloers en hij hield t maar vol met mij. Wat vond ik dat knap. Ik was zo gek op hem dat ik alles deed om bij hem te blijven. Als we kozen voor een nieuw behang dacht ik oh doe maar die, doe maar wat hij wil anders vind hij me vast niet tof meer. Ik ben heus niet onderdanig geweest hoor, had mn mondje wel klaar als t moest.
Als we visite hadden, voornamelijk bij mijn fam, deed hij zijn mond niet open en keek gewoon lekker tv af zat achter de pc. Ik irriteerde me daar suf aan en vroeg vaak wil je iets meer respect opbrengen naar hun toe. Doe t voor mij, maar nee helaas.
Na een tijdje kregen we kindjes. Voor t eerst in die periode was ik niet helemaal bang meer dat hij mij ging verlaten. Een jaar na de 2e kreeg ik door dat ik eigenlijk alles alleen deed. Ook de mensen om me heen zeiden dat ik toch nogal eens over me heen liet lopen. Als ik iets ging doen met de kindjes was hij 9 van de 10 keer er niet bij aanwezig. Het besef dat hij t niet meer was meer voor me en dat ik me steeds meer ging ergeren en dat ik tot besef kwam dat wij eigenlijk nooit heel veel leuke dingen samen hadden beleefd (en ik moet toch oud worden met hem. Hoe doe je dat als de kids uit huis zijn en je hebt niets te delen samen. Op een terasje trekt hij zn mond niet open en noem maar op)
Ik voelde dat hij weggleed uit mijn hart. Ik kreeg weer kijk naar andere mannen en toen ging t mis. Ik vond een andere man leuk! Hij was heel anders. Charmant, kletsen, kunnen praten, en plaatste mij op een voetstuk. Verder nooit iets gebeurd, maar het gevoel wat ik had wilde ik wegstoppen, want dit kon niet klaar! Helaas is dat niet gelukt en ik vecht hier al 1,5 jaar tegen. Ook hij zou met mij wel verder willen gaan alleen ik houdt de boot nog steeds af, omdat ik wil voor mijn kindjes dat ze een papa en een mama om zich heen hebben.Als hij op de bank met ze speelt of voorleest denk ik dit mag ik ze niet ontnemen!
Ik merk wel dat ik behoorlijk op ben, en ook das niet goed voor mijn kindjes. Dat weet ik. Maar verdomme hoe zorg ik nou weer dat alles weer goed kom. Ik ben zo moe zo op, dat als t lichtje morgen niet meer aan zou gaan dan zou ik dat ergens niet heel jammer vinden. En ik maak mezelf echt niet van kant hoor. Heb 2 lieve kindjes waar ik super trots op ben en om voor te leven.
Soms denk ik zeik niet zo! Je hebt een man, je kan redelijk rondkomen. Iedereen is gezond. Dan wordt ik erg boos op mezelf. Mn man had ook ziek kunnen zijn of misschien wel dood zijn gegaan en dan zit ik nu te zeiken!
Ik ben behoorlijk de weg kwijt. We zitten al een tijdje in therapie, maar die man keek me van de week aan, zo van tja....
Mijn man is op het moment erg veranderd. Afgevallen, doet meer met de kindjes en in huis, dus supertof zou je zeggen, maar nu is t weg bij mij. Het gevoel is gewoon weg. Als hij aan me zit denk ik blijf van me af! Maar uitelkaar gaan. Pfff wat een stap, wat een ellende, enonze kindjes....
Een tijdelijke break leek me wel wat maar daar hebben we gewoonweg het geld niet voor. Je moet iets gaan huren, dat zal minimaal voor een krot 300 euro zijn en dat hebben we gewoon niet.....
OOOOOOOOOH wat moeilijk dit zeg!!
